Dagelijks leven

Senegal, 3 december 2018

Na drie weken in Dakar is het alweer bijna tijd om naar Nederland te gaan. Maar eerst is het nog wel leuk om wat dagelijks-leven dingetjes te delen. Ik heb er nu tijd voor, aangezien ik afgelopen vrijdag mijn Engelse programma heb gepresenteerd. Zoals beschreven in twee eerdere blogs; de kinderen die Engelse les op school krijgen, leren vooral de theorie en grammatica. Ze hebben echter weinig gelegenheid om het Engels-spreken te oefenen. Daarom werd ik gevraagd om daar een programma voor te maken, als een soort bijles. Ik heb verschillende onderwerpen gezocht, variërend van ‘jezelf voorstellen’ tot ‘bij een doktersbezoek uitleggen waar je pijn hebt’. Daarnaast heb ik allerlei Engelse liedjes gevonden en spelletjes die je kunt gebruiken om met taal bezig te zijn.
Vrijdag was ik op een hele kleine privéschool, nog maar drie jaar geleden opgestart door een docent Frans die voor zichzelf wilde gaan werken. Alle leerlingen bij elkaar genomen, van 5 tot 18 jaar oud, hebben we geoefend met ‘What is your name? My name is…’ Door een balletje over te gooien en die vraag aan elkaar te stellen. Voor de jongere leerlingen is het moeilijk, maar bij de ouderen was duidelijk dat ze wisten wat ze moesten zeggen, maar er niet in geoefend zijn. In het volste vertrouwen dat het plan gebruikt gaat worden heb ik het achter gelaten.

De afgelopen weken heb ik zo veel jongens op skates gezien dat ik er zelf bijna van ging balen dat ik mijn skates in Nederland heb gelaten. Degenen die hier skaten zijn er ook erg goed in en slalommen overal tussen door. En toen ik zelf in een bus zat te wachten in een lange file, zag ik een open vrachtautootje voorbij komen waar drie jongens achter hingen. Toen was ik helemaal jaloers!

Tijdens één van mijn wandelingen naar huis werd ik aangesproken door iemand; ‘hé friendly’. Achteraf vond ik dat echt heel grappig en het deed me ook denken aan die ene keer in Sri Lanka dat ik fietste en door een opgeschoten puber achterna werd geroepen; ‘welikare Akka’. Het eerste woord gebruiken ze volgens mij voor buitenlanders en ‘akka’ zeg je tegen een jonge vrouw die ouder is als jij, het betekend ‘zus’. Ik heb dus al meerdere keren een bijzondere aanspreektitel gehad.

Ze hebben hier echt de allerbeste broodjes hamburger. Het lijkt wel een beetje op Kapsalon, er zit dus ook patat op. En afgelopen vrijdag kwam ik erachter dat om de hoek bij mijn huis zo’n hamburgerzaakje zit. Dus jullie kunnen wel raden wat ik de laatste dagen in Dakar eet?!

Over het verblijf zelf; ik heb er wel even over gedaan om te wennen. De taal niet spreken en met Engels niet zo ver komen is gewoon echt niet handig. Het betekend dat ik steeds iemand mee moest nemen als ik verder dan loopafstand wilde gaan. Een heleboel algemene gesprekken kon ik niet volgen of ik moest het laten vertalen. Ik miste dan bijvoorbeeld ook het moment van vertrek of waar we naartoe zouden gaan.
Ik heb wel erg genoten van het warme weer en de dagjes aan zee. Ook ben ik na deze drie weken wel redelijk gewend aan het ‘te laat komen’ en heb ik mezelf de afgelopen week ook voorgehouden om alleen nog maar op de tijd te letten als ik naar het vliegveld ga. Want ik verwacht zomaar dat die geen twintig minuten op mij gaat wachten. Maar verder is een horloge hier echt een nutteloos ding en ‘demonstratief op je horloge kijken’ een hele nutteloze handeling. Heerlijk eigenlijk. Soms zijn we in Nederland wel behoorlijk gestructureerd. En we plannen alles zo strak dat we dan ook een probleem hebben als de bus een minuutje later gaat.
Dus, het was (is nog steeds) een mooie ervaring, mijn eerste keer in Africa. En ik hoop deze week, een beetje verbrand, weer iets wijzer, op tijd, het vliegtuig naar NL te nemen om snel m’n familie en vooral die schattige Siem te knuffelen.

Au revoir!